Non-Fiction - notka przerywana z klamerką PRLu

Fragment z wczoraj:

Hi hi. Lena miała rację- biografię Kapuścińkiego wydadzą, a w kilku księgarniach w Toruniu prowadzone są juz na nią zapisy. Ach jaką poczułam nutkę nostalgii za latami minionymi (zdrową bo ulotną!) gdy to usłyszam dziś rano w radiu! Mmm-hmm! Ja się tam zapisywać nie będę, ale przeczytać jak najbardziej (jako już rzekłam byłam) przeczytam. I tylko całej tej toczącej się nad tą sprawą debaty trochę nie rozumiem. Głosy (uuuu!) albo mówią o szarganiu świętości narodowych, wyzywając autora od sprzedawczyków i poszukiwaczy taniej sensacji itede itepe. Albo się rzucają na Kapuścińskiego jako takiego, demonizując go do imentu w stylu lustracyjno-merytorycznym. Bo proszę Państwa Domosławski ujawnia fakty (*werbel wybrzmiewa*)!

Fakt numer 1.
Agenturalna przeszłość. Ewidentne szargania świętości wg. miłośników Kapuścińskiego-ikony, woda na młyn jego przeciwników.

A ja na to: Agenturalna przeszłość? Meh! Naprawdę niewielu było w tamtych czasach tych,  którzy nie mieli teczek jako inwigilanci lub inwigilowani, a Kapuściński był dziennikarzem i wyjeżdżał w tamtych czasach ZA GRANICĘ! Oczywiste jest że musiał coś podpisać bo za piękny uśmiech i dobre pióro paszportów wtedy nie dawali. A co gorsza on jeszcze wtedy (o zgrozo!) jak wielu innych wtedy, po prostu wierzył w socjalizm. Zdarza się w najlepszych rodzinach. Można  się kłócić nad moralnością lub jej brakiem odnośnie tego  wyboru ideowego, ale kłócic się można teraz. TE-RAZ. Wtedy żeby zrobić z sobą cokolwiek trzeba było posmarować tę czy inną rękę, podrapać te czy inne plecy. Co oczywiście czyni postawę przeciwników systemu tym bardziej bohaterską, ale bohaterowie (lub idioci. Gdzie historycznie byli by Ci ludzie dziś gdyby komunizm nigdy nie upadł? Jak u Orwella nie istnieliby w ogóle, czy widnieliby w annałach jako zaplute karły reakcji??!) są bohaterscy własnie dlatego że jest ich nie-wie-lu! Że mają dostęp do cząstki boskiego szaleństwa, które zezwala im na absolutny nonkonformizm. Cała reszta z nas uczy się żyć bez niego lub dobrze maskować nonkonformizm częściowy. Tu pogłaskać ego, tam przełknąć gorzką pigułkę na rzecz wyższego celu, tu uśmiechać się jakby nasze życie od tego zależało ( which it often does) gdy ktoś kogo wybitnie nie lubimy stawia nas w socjo-politycznym zaułku bez wyjścia. Dziś to wszystko robi się by nawigować na zdradliwych wodach życia społecznego i zawodowego, robi się bo trzeba, bo robią tak wszyscy. Nie ma odium nienawiści, nie ma łatki Ważnego Wyboru Moralnego. Te same czynności wykonywane w PRLu już miały. Albo raczej mają ją dziś. Teraz. Po 1989 przywykliśmy wierzyć w Jedną Prawidłową Postawę co do Systemu, niegdyś co najwyżej elitarną (szaloną?) nagle awansowaną do rangi papierka lakmusowego moralności masowej. Do tego stopnia że niektórzy miernej klasy politycy muszą sobie np.po dziś dzień  podbarwiać niezbyt imponujący życiorys opozycyjny celem zostania np. prezydentem czy premierem. Do tego stopnia że pisarz klasy Kapuścińskiego, który (jak każdy wyjeżdzający za granicę reporter zapewne) podpisał jakieś papiery, i  jako obywatel PRL pomeldował czasem władzy o tym co się dzieje na świecie, w nowej rzeczywistości w zasadzie nie miał czego szukać, przez co w ostatnich latach żył w ciągłym strachu. Paradoksalnie został ubrązowionym bohaterem naszej nowej błyszczącej rzeczywistości. Jaka piekna to ironia losu. Dla mnie osobiście, nie jest ważne co i dlaczego podpisał i jakie ropuchy musiał pocałować. Ważne jest  to że literatura nie tylko nasza polska, ale i światowa jest dzięki niemu o wiele bogatsza.

Fragment z dziś

Fakt numer 2
Kapusciński czy to przez zabiegi celowe (rzadziej) czy też przez nadużycie metafory, i nie zaprzeczanie gdy umysły proste interpretowały ja zbyt dosłownie  podbarwiał swe reportaże i legendę własną.

Łyżka mówi : To straszne...o_O" Reportaż to nie nauka ścisła. Straszne by było gdyby taki reportaż doprowadził np. do ataku antyterrorystycznego na małe i biedne państewko pasterzy kóz, przez to że autor opisał iż w jaskiniach chowają oni broń jądrową. TO jest minięcie sie z faktem. W sprawach sprzed lat 20,30,40  mniej mnie obchodzi akuratność szczegółów, a bardziej żywość literatury. Poza tym, czepianie się że np. barokowość języka w 'Szachinszachu' jest nieakuratna, jest zarzutem w iscie amerykańskim stylu. Kapuściński uprawiał reportaż poetycki, gdzie bardziel liczył się ogólny 'feeling'  i rytm sytuacji nie konkretny wording poszczególnych bohaterów. Zwłaszcza przy wzięciu pod uwagę że ten ostatni i tak filtrowany był tłumaczeniem lub dwoma.
Co do legendy własnej ...Jako rzekł Algernon w 'Ernest in love' "Scandals used to lend charm to a man, now they crush him ". Barwne postacie powinny mieć barwne legendy, które naprawde nie muszą być prawdziwe.

Autor Biografii Bardzo Zły

Zarzut główny co do Domosławskiego jest taki , że szarga pamięć Kapuścińskiego- swojego przyjaciela i mentora, lub że usiłuje wyrobić sobie nazwisko na kontrowersji, kiedy tak po prawdzie żadna z tych opcji nie jest merytorycznie warta funta kłaków. Po pierwsze  Artur Domosławski jest reporterem i autorem całkiem opierzonym,  który już był wydał kilka własnych książek, zdobył kilka nagród. Ta biografia to raczej jego hołd dla Kapuścińskiego, nie do końca  obiektywny ale faktograficznie akuratny obraz życia wielkiego pisarza,ale też i po prostu człowieka. Nawet dość łagodna w prezentacji bohatera jak na zachodnie standardy gatunku. W zasadzie brak w niej większych sensacji (teczkę Kapuścińkiego już przeciez ujawniono, a reszta informacji zamiast wielkim skandalem powinna być tylko ciekawym tłem), jest tylko wnikliwy i pełen głębokiej, ludzkiej sympatii portret pisarza, reportera, cżłowieka.

W czym więc jest problem?
Kapuściński jeszcze za życia stał się pomnikiem narodowyn- polski pisarz, reporter, popularny i podziwiany na świecie. Może z trochę dziwacznymi poglądami (lewactwo? Po '89?! Gore!) ale taki którym dobrze sie podeprzeć i pochwalić. Brązowy pomnik za życia i po śmierci.  Kapuścińki kieszonkowy, taki, jakim masy (elit) chciałyby go widzieć. Wina Domosławskiego jest więc doprawdy wielka. Odbrązowił nam Kapuścińskiego! Jak. On. Mógł!!! *focha się dla towarzystwa z resztą oburzonych, po czym ziewając ze znudzeniem czeka na okazję zapoznania się z książką*

PS. Lena twierdzi że zapisy- zapisami, ale książkę w Toruniu rzucili i już jej nie ma. Aż prawie rozczulające jest jak bardzo brzmi to jak za starych, niekoniecznie dobrych czasów

Mood:

Jako rzecze Mick St-John