Poniedziałki Zawsze Ssą *

Po czym poznać że mamy jesienny poniedziałek?

Za oknem szaro, mnie łamie w kościach to przeziębienie

co to jednak usiłuje mnie dopaść, a szeroko

pojęta rzeczywistość jest kompletnie do dupy.

A ja jeszcze nie za bardzo trybię.

Koncert Tori wspaniały, choć chyba ten 2 lata temu ruszył

mnie bardziej.No bo a) był pierwszym koncertem Tori na którym

byłam b) poprzedni album podobał mi sie bardziej niż ten ostatni

c) byłam wtedy jeszcze przed moim pierwszym ever koncertem

Mylene d) nie spędziłam połowy koncertu kręcąc umiarkowanej

jakości filmiki mym dzielnym acz ograniczonym Rahulem. :)

Still Tori to Tori. Jak Mylene nawet z gorszego albumu

potrafi zrobić niezły show. I tylko szkoda że nie wyszła

dać autografów. Wiem wiem zimno było i padało-

niby skąd wzięło się moje przeziębienie(**)-, ale

jednak był to ostatni koncert europejskiej części

trasy do cholery. Dwa lata temu jak nie mogłam czekać,

wyszła. Ot definicja złośliwosci losu. Tori jako żywo

spiknęła się z Murphy'm niedobra.

(**) Swoją drogą fascynuje mnie jak np. takie przeziębienie

potrafi przeskoczyć jeden dzień. W niedzielę czułam się

rewelacyjnie, myślałam że zupełnie się chorobie wyślizgałam.

A tu proszę w poniedziałek budzę się z bólem gardła,

mega katarem i bólem głowy. Nie mówiąc już o ciemności

przed oczami. A nie zaraz, to po prostu słońce jesze nie wstało.

Czy wstawanie gdy jest ciemno nie powinno być zakazane???

Choć może przeziębienie dopadło mnie w wyniku tego jak to nas

z Leną i E. ochlapał samochód, gdy wieczorem wracałyśmy

z kina? Niezależnie od jego pochodzenia (przeziębienia i

samochodu)- na pohybel. Rzekłam.

****** UWAGA SPOILERY NIE SAMOCHODOWE******

Jeśli chodzi samą 'Weronikę' to film jest bardzo...

zadowalający estetycznie. Nie wypowiem się co do zgodności

z oryginałem ponieważ moja alergia na all things Coelho

dopadła mnie zaledwie po Alchemiku i 11 minutach( ale nie po

11 minutach Alchemika jak może niektórych), w związku

z czym 'Weronika postanawia umrzeć' nigdy nie czytałam.

Niemniej jednak jest dobrze wizualnie i ciekawie muzycznie.

Sarah (moja główna przyczyna dla wizyty w kinie) gra

nieźle (a believe me, miewałam wąstpliwości. Ja mam ją

w głowie za bardzo utożsamioną z personą Buffy, a inni

mi np. opowiadają jaką ona jako B. jest drewnianą aktorką.

Czego ja nie widzę, bo ona jest no...Buffy.). Już po jakichś 30

sekundach udało jej się wybić mnie z założenia że patrzę na

Buffy i zaczęłam dostrzegać Weronikę.

Inna sprawa ( i tu bedę się czepiać) że od pewnego momentu

cały dom psychiatryczne zdawał sie zaprzestać innych

logicznie wynikających ze swego przeznaczenia działań,

a skupiać się głównie na swataniu Weroniki i Edwarda.

Zakończenie jako całość, niby ładne niby zaskakujące

ale jak to zwykle u Coelha nie tak ciekawe jak

dotychczasowy przebieg akcji. I jak to zwykle on, wymiękł

przy realizacji tezy końcowej.Serce mu zmiękło i zamiast

poetyckiego końca mamy metafizycznie przewidywalny

happy end. Blah. Cóż za miętka pompka dokrewana i

kompletny brak konsekwencji. I tak, różowa i mięciutka

część mego jestestwa może i się raduje.Gdzieś tam.

W głębiach lewej półkuli mózgowej. Ale realizm mówi,

że całość miała by większy wymiar gdyby autor jednak

nie przywiązał się do swojego empeca za bardzo.

Taki 'Przypadek Hoarolda Cricka' tylko bez Emmy Thompson

za to z liryczną muzyką w tle. Inna sprawa że zakończenie

odpowiada na moją rzuconą kąśliwie w trakcie seansu

uwagę, że od kiedy to się umierających w końcowym stadium

daje do drogich ośrodków psychiatrycznych.

Uwagi dodatkowe:

-WPU ma niezły geek cred: SMG(Buffy) jako Weronika, David Thawlis

(Lupin z HP) jako DR.Blake plus wybitnie hobbici z wyglądy

Jonathan Tucker który wygląda znajomo, ale nic z tego

o czym imdb do mnie o nim mówi nie przemawia mi do pamięci.

Anyway nice.

-Podoba mi się Sarah z wymęczoną cerą i rozbieganymi oczami.

Dobrze widziec na niej upływ czasu, dobrze widzieć realność.

Jakoś tak jędrna skóra i żywotność kalifornijskiej blondynki

nie załatwiłyby sprawy w najmniejszym stopniu, i cieszę

się że to zauważono.

-Naszła mnie myśl że idea na ten jakże ważny plot device

musiała najść Coehla jak czytał "Błękitny Zamek" Montgomery.

Co (nie obrażając Lucy Maud) wyjaśniało by gros twórczości

pana C. Inna sprawa że to już drugi po końcowym twiście

z Alchemika zabieg fabularny którego źródło jestem w stanie

wysledzić bez jakichś wybitnych poszukiwań. Na 2 książki i jednen

film , dodam. Boring Mr.C. Really boring.

Zgryźliwam dziś, wiem. Moje prawo.

Mój poranny ból gardła rozgalopował się

w pełne przeziębienie. Chcę do łóżka i spać.

*A Robert Pattison nie umiera nigdy.

Wyjaśnienie w krótce. Albo nie.

Zdycham dziś krotochwilnie, a co.