Priceless Twitter Moments

Nikt z polskich znajomych nie pyta mnie po co

w zasadzie bawię się czymś tak niegodnym/

głupawym i ze wszech miar wzgardy godnym

jak Twitter. W FB bawią się sami (ci 'światowi'

z nich znaczy, w znacznej mierze wyzwoleni z

okowów Naszej Klasy :P) ale fakt istnienia

Twittera pomijają lodowatym bądź niezręcznym

milczeniem (takim w stylu: nie mówmy o tym,

czemu nie porozmawiamy o... pogodzie, albo o...

tarle jesiotra:>>) jak wstydliwą chorobę, czy przykre

uzależnienie. Ja ogólnie się nie wychylam.

Zapał zeloty do nawracania świata przeszedł mi

dość dawno, a z tego co słyszałam doświadczenia

niektórych na T. nie bywają ciekawe czy

satysfakcjonujące. Ja miałam to szczęście że

trafiłam w niszę fandomu Chucka (i Dollhouse'u

&Whedona, i Castle'a) w momencie przełomowym

kiedy decydowały się losy jesiennej ramówki

a zarazem być i nie być kilku seriali, które śledzę na

bieżąco najczęściej lokalnie w tym fakcie

osamotniona. Pracuję nad zrozumieniem ogółu

krecio i niepozornie, ba... zaczynam mieć nawet

pierwsze efekty.

Ale dla mnie to właśnie ludzie których dzięki szalonej

aktywności Twittera w maju i czerwcu 'poznałam'

sprawiają że wracam tam częściej niż tylko co

poniedziałek*. I to nie po wieści o tym że Neil Gaiman

podłubał sobie w zębie, Stephen Fry ma bloga,

Eliza Dushku była w Afryce, Nathan Fillion

(skromniacha jak to on;P ) zachęca do głosowania

na siebie w konkursie Mr. Twitter, a Warwick Davis

dywaguje publicznie na temat ipodowej playlisty

Severusa Snape'a. To wszystko to wisienka na torcie

mej Twitterowej egzystencji, skądinąd bardzo dla

mnie samej miłej.

Niemniej jednak czasem zdarzają się takie małe

przebłyski- perełeczki, dzięki którym wie się

wtedy i od razu że gwiazdy followować na Twitterze

też warto. Jak na przykład taka:

Tom Felton : http://bit.ly/QhKSk hmmmmm

lilliginny27: @TomFelton If you think that's amusing, you should see some of the others they have of you.

Tom Felton : @lilyginny27 go ahead i want more...

Pffff.......Niby nic. Młodociany gwiazdor z HP komentuje

lol celeba ze swoim udziałem. Tyle że moja wyobraźnia

(po tym jak ja sama już radośnie się zaplułam) dorobiła do

tego całą scenkę rodzajową, w której to młody Tom (nie

Riddle) marszcząc brwi ogląda powyższe dzieło z namysłem

graniczącym z niedowierzeniem, następnie huma na niego

tak że widzi to 146,567 osób które śledzi jego konto.

Po czym po krótkiej wymianie zdań z panną-fanną

żąda (władczo, moja wyobraźnia nadal pracuje) okazania

dalszych dowodów.

Gwiazda zeszła z tego ekranu, stanęła obok i zaczęła

komentować. Żegnajcie Różo z Kairu, Kino Wolność

czy reklamo środków na problemy gastryczne.

Witaj dzisiejsza rzeczywistości, w której jedna

postmodernistyczna radość goni drugą, przy dużej

dla mojej fantazji uciesze.

Tyle ode mnie słowa na weekend- w notce która

miała być wczorajszą zanim net wszelki się na mnie

wypiął. Ja, proszę państwa jadę na Mazury czym

niniejszym do poniedziałku wypinam się na resztę świata.

I tylko ktoś mógłby mi powiedzieć czemu linijki w notce

nagle zaczęły mi się coraz bardziej ścieśniać, czy ten

efekt będzie widoczny końcowo i czy jak napiszę

wystarczająco długą notkę to kolejne linijki zaczną

wchodzić na siebie.

O.

* W poniedziałki mam cotygodniową akcję

fandomu na rzecz Chucka moi drodzy parafianie.