Koniec

Miesiąc temu moja bardzo żywa babcia poszła do szpitala

z nieznacznym problemem żołądkowym.

Wtedy chodziła (choć wolno), śmiała się (choć oszczędnie),

i nic nie wskazywało na to że dolega jej coś poważnego.

Dziś jej już nie ma- umarła wczoraj we śnie,a dla nas-

dla rodziny jest to zmiana wymiarów tektonicznych.

Chwilowo utrzymujemy się w stanie wzmożonej zajętości,

jak stado pszczół nastawione zadaniowo.

Wizyta u Skrzydlewskiej-odhaczona, kremacja- załatwiona,

pogrzeb- w trakcie załatwiania, sprawy spółdzielniowo-opłatowe

takoż. Czarne ciuchy w ilości wystarczającej- odhaczone.

To ciche, zmęczone momenty napawają obawą.

Przysiądniącie tu, papieros tam. Moment przed uśnięciem,

który jak u mamy zamienia się w godziny.

Te chwile jak okruchy pozostałe nawet po najporządniejszym

zamiataniu. Chwile kiedy umysł sam bezwiednie zaczyna

myśleć i rozpamiętywać. Odmierzać stratę i zapętlać

się w bólu. A przecież trzeba iść dalej, prawda?

Mojej Babci,

Najwspanialszej pani mgr inżynier chemik pod słońcem,

wspaniałej babce i matce, cudownej kobiecie:

Odpoczynku i słonecznej drogi.

(1930-2009)