Syndrom Pani Jetson

W moim szeroko rozumianym dzieciństwie, ja- poważna nastolatka (lat ok 11) i mój brat-berbeć( lat ok 2) posiadaliśmy kasetę video z kreskówkami Hanna Barbera. Zawartość była przekrojowa-7 czy 9 odcinków, każdy z innego serialu, dość powiedzieć że był tam też jeden odcinek Jetsonów.

W tymże odcinku znajdowała się scena kiedy to pani Jetson przychodzi do fryzjera i od progu mówi mu jak bardzo niezadowolona, a wręcz znudzona jest obecną fryzurą i jak bardzo pragnie od życia i fryzjera czegoś nowego. Tak więc Pierre (czy jak mu tam było), dwoi się i troi co polega głównie na tym, że repetetywnie wciska przycisk maszyny, która niczym wielka suszarka każdorazowo spływa na głowę pani J. i z nieznacznym tylko puffnięciem, wytwarza coraz to nowsze, coraz to wymyślniejsze koafiury. Ale pani Jetson nie idzie zadowolić. Ta fryzura za duża, ta za krótka, w tej wygląda za młodo w tamtej za staro. Pierre wygląda już na osobnika bliskiego udaru, kiedy wreszcie słyszy upragnione słowa- ostatni wytwór maszyny najwyraźniej pozostawił panią Jetson w ekstazie, czemu daje ona wysoce zwerbalizowany wyraz. Pierre najpierw oddycha z ulgą po czym niemalże zamienia się w słup, kiedy po bliższym przyjrzeniu się okazuje się że fryzura pani Jetson jest...dokładnie tą samą z którą do niego przyszła. Mówi jej to zresztą głosem dość słabym, jakby oniemiałym, broniąc się tym stwierdzeniem jak tarczą przed jej wykrzyknikami mieniącymi go geniuszem. Pani Jetson na to:

'Ależ Pierre, nie bądź taki skromny' po czym [zakładam że zapłaciwszy] wychodzi z szelestem swych syntetycznych spódnic.

Pierre pozostaje lekko blady zdecydowanie wstrząśnięty.

A co to ma wspólnego ze mną?

Otóż byłam w piątek u fryzjera i co prawda fryzurę zmieniłam, ale wróciłam za to poniekąd do mojego naturalnego koloru włosów. Poniekąd mówię, bo po pierwsze konia z rzędem temu kto pamięta jaki ten naturalny kolor był dokładnie (na pewno nie jestem to ja), a po drugie ten 'look au naturel' uzyskany został metodą fabrykacji na zasadzie: 'spojrzy mi pani głęboko w odrost i ufarbuje tak o ton jaśniej'.

I teraz przeżywam festiwal. Ludzie mnie nie poznają, chwalą cięcie, zachwycają się korzystnym układem bryły A( włosy) w stosunku do bryły B( twarz). A przede wszystkim pieją peany nad kolorem. Jaki piękny, jaki głęboki jak do mnie pasujący... Omm. Gdyby jeszcze nie robili tego za każdym razem kiedy sie ufarbuję na kolor nowy lub z dawna nie widziany, to wierzylabym im tak jakoś bardziej, ale jakby rzeczywiście tym razem odzew jest silniejszy. GDYBYM nie miała na to wszystko własnego zdania, i własniej woli za kierownią, to groziłaby mi zewnętrzna indukcja syndromu pani Jetson. Bo jak widać w oku tłumu najlepiej jest człowiekowi we własnym kolorze (oryginalnej fryzurze) ale nikt tego nie doceni zanim się człowiek 5 razy nie przefarbuje (łącznie z farbowaniem na tzw. 'kolor naturalny'), na końcu dopiero wracając do koloru w zasadzie wyjsciowego.

Chyba że przefarbuje się znowu, to wtedy znowu mu powiedzą że ten nowy kolor jest najkorzystniejszy. Ommmm kwadrat:>>> Pamięć ludzka jest niestety taka krótka, vide polityka. Inna sprawa że czasem jest za długa, vide bogoojczyźniana martylologia i dal.

Ale tak poza tym, to tak, ciemnobrązowy na moich włosach absolutnie rządzi. :D

Nie, nie jest to Syndrom Pani Jetson, to konstatacja. :P

A z innych wieści: poniedziałek, burość i koniec świata.

Czy ktoś jeszcze słyszał że lata tego lata  ma nie być, a zima zacząć się ma circa about we wrześniu/ październiku? Bo nie wiem skąd to kuriozum faktografii meteorologicznej wykopałam i chcę by mi ktoś powiedział że to nieprawda.

Mood:

Sleepy yet strangely energetic.